Sevmek ve Tersi

“Sevmenin tersi nefret midir?” diye düşünsek ya da sorsak kolay cevap en çok oyu alır. Nefret sevmenin tersi değildir aslında. Nefret yoğun bir duygudur ve aslında çaba gerektirecek kadar önemsenen durumlarda ortaya çıkar. Yani birinden nefret etmek onun varlığını önemsemeyi gerektirir. Sevgi ise çok çabasız ve doğal olarak var olmuştur…

Sevginin zıddı olan duygu nefret değil korkudur. Korkular arttıkça sevgi azalır. O yüzden çocukken her şeyi sevebilen ve her korku öğrendiğinde sevgisi azalan bireyleriz. Böcekleri bile severdik bir zamanlar hatta onlarla konuşmaz mıydık? Sonra onların; “pis olduğu zararlı olduğunu.!?” öğrendik sanırım… Ama esas söylemek istediğim bu değil. Tersinden düşünmek daha anlamlı geliyor bana. En nemrut kabul edilen, en anlaşılması zor insanların bile bir çoğunun, çocukları sevdiğine ve çocuklara sevgi ile yaklaşabildini biliyoruz değil mi? “Kimselere pek de yakın olmayan bilemem kim amca-teyze çocukları çok severdi.”

Bunun böyle olma sebebi acaba çocuklardan yetişkinlerden korktuğu kadar korkmuyor olması olabilir mi? Çocuğu tehdit olarak görmeyenlerin korkuları azalınca sevgileri çoğalıyor ve ortaya çıkan sevgi karşılık buldukça daha da mı artıyor acaba?

Olabilir mi? Olabilir. Aklımdayken kenara koyayım dedim, belki ilerde işime yarar. 🙂